نمیدونم این حرف چقدر صحت داره ٬ اما اگه صحت داره

آرزو می کنم ......

آرزو...

چی بگم ابری و بارون نمیشی

                          دردو میفهمی و درمون نمیشی

خیلی وقته میبینم زیر آوار جنون

                         منو میبینی و ویرون نمیشی

دل دیونه خرابم میکنی

                         چرا مثل قدیما خون نمیشی

سر به صحرا میذاری 

                        منو تنها میذاری

لاله ی باغ کدوم گمشده ای ؟

                       چرا بین گلها پنهون نمیشی ؟

وقتی بارون میزنه شاخه هام میشکنه

دل تنها، چرا تو مثل گنجشکها پریشون نمیشی ؟

منو میبینی و حیرون نمیشی ؟

چی بگم با کی بگم راز تو رو

داری آتیش میگیری ، خون نمیشی

من که هر شب تا سحر قصه ی عشقو تو گوشت می خونم

بازم افسانه ای ، افسون نمیشی

تو بزرگی مثل دنیای خیال آدما

دل زخمی ، لاله دشت بلا

نکنه غصه ی لیلی تو داری ؟

واسه این قصه ها مجنون نمیشی ؟

چی بگم ابریو، باران نمیشی

 گفته باشم هنوزم، اگه دلت گرفتست

                                             بیا که کنج قلبم جا واسه دلت هست

        

آغاز دوست داشتن است.

                  گرچه پایان راه ناپیداست.

من به پایان دیگر نیاندیشم.

                 که همین دوست داشتن زیباست.

شاید بدین دلیل به پایان نیاندیشیدم ٬ چرا که هراس از پایان تمامی وجودم را به لرزه می انداخت

و افسوس که...   

آری هراسی بی پایان از رسیدن به پایانی ...

تلاشی ...