كاش ميشد اشك را تهديد كرد ، مدت لبخند را تمديد كرد

كاش ميشد در ميان لحظه ها ، لحظه‌ي ديدار را نزديك كرد

زندگي زيباست ، نه در رويا...

بوسه زيباست ، نه براي هوس ...

پرنده زيباست ، نه براي قفس ...

دوست داشتن زيباست ، نه براي لمس كردن ، براي حس كردن ...

آري

دوست داشتن زيباست ، نه براي لمس كردن ...

بلكه براي حس كردن

آری

پرنده زيباست ، نه براي قفس ...

نيمه شب صداي بغضي خسته خوابم را شکست ديوانه اي تنهاييش را مي گريست و دلهره هايش را در گوش

پنجره زمزمه مي کرد و رنگ تلخ گلايه هايش ميان تاريکي سکوت محو مي شد روزي که به جرم عاشقي به

غروب دلتنگي تبعيدش کردند باران مي باريد ميان نفسهاي باران اخرين خاطره بودنش را فرياد کرد ولي

ادمکها پنجره ها را بسته بودند و صداي ناله هايش را نشنيدند بي رحمانه به اشکهايش خنديدند و او را که

کوله باري از غم به دوشش مي کشيد ديوانه خواندند

تو منو مثل يه بازيچه‌ميخواستي‌که واسه‌ات گريه کنم

 واسه‌ات ‌بخندم اما من واسه‌ات مي‌مردم

 يه شبي ‌بي تو‌  تو دفترچه قلبم  

 اونجا که ‌آخر عشق و سر گذشته

زير اسم خودمون واسه‌ات نوشتم 

 راست ‌ميگي که اون گذشته‌ها گذشته

 تو آمدي و عميق ترين نگاه را از ميان چشمان دريايي ات بر ساحل قلبم نشاندي و زيباترين خاطرات را 

زنده کردي. تو آمدي و گرمي حضوري خورشيدوار را بر طلوع آرزوهايت حک کردي و آمدنت همچون

 قاصدکي بهار را براي هستي خزان زده ام به ارمغان آورد.اما سرانجام طوفان حسادت قاصدک زندگي ام  

را به يغما برد

رویای مرگ شاید بهانه ایست      برای تحمل کابوسی به نام زندگی    ......

ترکه ميخواسته زير درياي آمرييکايها رو غرق کنه ميره در ميزنه فرار مي کنه

       يه دختر كوري تو اين دنياي نامرد زندگي ميكرد .اين دختره يه دوست پسري داشت كه عاشقه اون

بود.دختره هميشه مي گفت اگه من چشمامو داشتم و بينا بودم هميشه با اون مي موندم يه روز يكي پيدا شد

كه به اون دختر چشماشو بده. وقتي كه دختره بينا شد ديد كه دوست پسرش كوره. بهش گفت من ديگه تو رو

 نمي خوام برو. پسره با ناراحتي رفت و يه لبخند تلخ بهش زد و گفت :مراقب چشماي من باش .